Eenmaal thuis zagen we dat Joop ons had gebeld. Henk en ik grapten nog tegen elkaar: “Die willen vast weer een logeeradres regelen voor Britt”. Maar het lachen verging ons snel toen we Joop aan de telefoon kregen: Britt zou nooit meer komen logeren…..

Vrijdag was Britt ingeslapen na een korte periode van ziek zijn. In plaats van herstel verzwakte ze steeds meer, en hebben Joop en Hillie de moeilijke beslissing moeten nemen.

Tja, daar zit je dan…. nog “rozig” van de leuke dag die achter ons lag, en die helemaal in het teken stond van nieuw leven. Heel erg dubbel….. Henk was een paar weken terug nog bij Joop en Hillie geweest, en werd toen nog bedolven onder de enthousiaste liefdesbetuigingen van Britt. En dan dit…. Wat zal Britt gemist worden, door Joop en Hillie, hun kinderen, kleinkinderen, maar ook zeker door ons.

Voor het slapen gaan heb ik ZABRI nog maar eens extra stevig geknuffeld.

Afgelopen donderdag ontvingen wij het trieste bericht dat Nouchka ingeslapen was. Nouchka was een zus van onze ZABRI, en natuurlijk ook van Britt.

De hartproblemen waar Nouchka mee kampte bleken toch ernstiger dan in eerste instantie werd gedacht. En wanneer leven lijden wordt, dan moet je als baas ook de moed hebben om de juiste beslissing te nemen.

Het is en blijft moeilijk wanneer je zo’n bericht ontvangt. Ik moet dan altijd even slikken. En je kijkt ook weer met andere ogen naar je eigen hond, vooral naar Zabri (die, nu ik dit zo opschrijf, heerlijk ligt te snurken aan mijn voeten)

Nouchka zal zeker gemist worden, en we wensen Wendy en haar familie veel sterkte toe.

……. is weer "thuis" en herenigd met Sherwin en de anderen.

Zal ze nu ook weer elke morgen de kop van Sherwin schoonlikken, zoals ze dat de laatste tijd zo vaak deed, vol overgave en toewijding…….????

Eén van die leuke herinneringen, die wij altijd aan haar zullen bewaren.

Tranen vormen een regenboog,

herinneringen een brug…..

……hebben we NYMRAH naar het crematorium in Smilde gebracht, alwaar ze woensdag a.s. wordt gecremeerd.

We werden vandaag overstelpt met steunbetuigingen, en dat doet ons goed. De waterlanders komen dan wel regelmatig te voorschijn, maar "huilen is nu beter dan praten" was één van de reacties….

Vandaag ook nog onze eigen dierenarts gesproken, en nadat zij ons verhaal had aangehoord bevestigde zij dat het inderdaad een longbloeding moet zijn geweest. En volgens haar zouden we eigenlijk, gezien vanuit de situatie van Nymrah, dankbaar moeten zijn dat "de natuur" had ingegrepen. Want volgens haar (en daar waarschuwde de arts in Hellendoorn ons ook al heel voorzichtig voor) waren haar longen zeer waarschijnlijk al zo ernstig aangetast, dat een 100 % genezing vrijwel uitgesloten was. En dat zou betekenen dat Nymrah kortademig zou blijven, snel benauwd, weinig uithoudingsvermogen, kortom een beperkte longfunctie zou overhouden. En zij vroeg zich af of dit wel zo leuk zou zijn geweest voor onze, altijd zo actieve en speelse dame, die het liefst de hele dag achter haar balletje aanrende…..

Het gedicht dat we vandaag ontvingen van een bevriende collega (wiens leven ook grotendeels in het teken staat van haar honden) sloot daar perfect op aan:

SHERWIN is weer "thuis"……..,

en is vandaag herenigd met Xando, Donja en Oscar.

Zeg me dat je nooit weg zult gaan….Dat kan ik je niet beloven.Maar als je aan me denkt,zul je me zien,heel even,in de verte.

Wij waren inmiddels al op de hoogte van dit droevige feit, maar Joop en Hillie hebben het nu zelf wereldkundig gemaakt: Lopke, de zus van Sherwin, is niet meer….

Zaterdag 2 december hebben wij helaas onze Lopke moeten laten inslapen.

Zij bleek ernstiger ziek te zijn, dan dat wij dachten. Ze had kanker in vergevorderd stadium. Ze is rustig ingeslapen.

Maandag 4 december is ze gecremeerd. Dinsdag 5 december hebben wij haar as uitgestrooid in het bos bij ons.

             Joop & Hillie Moes

Zo’n bericht is best schrikken. Nog niet zolang voor haar dood heb ik Lopke nog gezien, en toen oogde ze nog heel gezond.

En tevens kijk je ook weer met andere ogen naar Sherwin. We hebben vaak gezegd dat je héél blij mag zijn wanneer zo’n grote en zware hond als Sherwin is, 9 jaar wordt, en nu nadert hij die leeftijd met rasse schreden…. En nu zijn zusje weggevallen is, en voor een tijdje terug ook al een ander zusje, besef je des te meer hoe dankbaar je moet zijn dat die Oude Reus nog steeds in ons midden is…… Nog maar extra genieten van zijn aanwezigheid!!! En we wensen Joop en Hillie uiteraard veel sterkte….

Helaas….., een paar weken na haar 12e verjaardag is Pam dan toch overleden.

Het "even" heeft ditmaal dus maar héél even meer geduurd…..