Alweer de 14^e dag vandaag. “Nog 3 van zulke rukjes”, zou Henk zeggen, “en dan gaan ze alweer weg…….” Daar moet ik nu nog even niet aan denken. Inmiddels naderen de gewichten van de pups de 1½ kilo, de oogjes zijn geopend (niet dat ze gelijk al scherp zien…) en ook de oortjes ontvouwen zich. Geleidelijk aan worden het echte hondjes: ze waggelen al een beetje door de werpkist en af en toe komt er een geluidje uit dat doet denken aan een blaf of een grom.

De eerste mensen zijn al op bezoek geweest. We waren erg benieuwd hoe TARU zich zou gedragen. Tegenover ZABRI en DZJANGA blijft ze vriendelijk, maar zodra deze te dicht bij de kraamkamer komen ontwaakt haar beschermingsgevoel. Geen grauw, geen grom, maar wel “blokken” (zichzelf snel plaatsen tussen hun en de deur)

We hebben Mieke en Gerrit gevraagd om als “proefpersonen”op te treden. Zij wonen in de buurt, kennen onze honden, dus ook TARU, en TARU kent hen. Nou, dit leverde totaal geen problemen op. TARU toonde vol trots haar pups, en bleef er heel relaxed bij. Ze vond het wel gezellig. De dag erop zijn Jenny en Wim op bezoek geweest, ook zij wonen in de buurt. Dit bezoek was tevens een kennismaking, want tot nu toe hadden we elkaar alleen maar gesproken via de telefoon. Ook dit bezoek verliep probleemloos, het klikte van alle kanten. Inmiddels zijn Kees en Yrma ook een kijkje komen nemen, die kunnen het zelfs op de fiets af….. De overige mensen hebben we geadviseerd om nog even een weekje te wachten, want om nu zulke grote afstanden te gaan rijden voor alleen maar kijken (en aankomen niet..)

Vanaf volgend weekend zal het wel wat drukker gaan worden met de aanloop, dus aankomende week nog maar even extra genieten. Nu zijn ze allemaal nog een beetje van ons…..

Gisteren werden we verrast met een groot pakket, en Henk en ik hadden al zo’n vermoeden….. Jawel dus, een actie vanuit De Cocksdorp (Texel) Hetty en Roel, met Ahsra (A-nest) konden het weer niet laten om ons en onze honden schandalig te verwennen (hebben ze ook gedaan bij de vorige nesten)  Een pakket vol met lekkere dingen voor de honden, leuke snuisterijen voor ons, en natuurlijk SCHAAPJES!!!! Hét knuffeltje van Texel, voor elke pup één. De pups hebben dus hun eerste speeltje alweer gescoord voor straks, wanneer ze verhuizen naar de nieuwe eigenaren.

Ik heb gisteravond geprobeerd om Hetty en Roel per telefoon te bedanken, maar kreeg geen gehoor. Ze zullen het momenteel ook nog wel druk hebben met hun winkel en zomermarkten, want zij moeten het juist hebben van de zomermaanden en vakantieperiodes. Ga het vanavond nog een keer proberen.

Maar Hetty en Roel, mochten jullie dit lezen, dan weet je alvast dat “de kudde” goed is gearriveerd en ook al de wacht houdt bij de pups. En geef Ahsra maar een hele dikke knuffel van ons!!!

Vandaag hebben alle pups hun geboortegewicht verdubbeld, gisteren eigenlijk al 5 en vandaag de andere 2. Op ééntje na (nog nét niet) zijn de pups ook de kilo-grens gepasseerd.

Op onderstaand filmpje is duidelijk te zien hoe de dorstige klanten hun moeder “leeg” zuigen. Maar dat gaat niet vanzelf!! Nee, de pups moeten er wel iets voor doen. Zodra een pup de tepel in zijn bekje neemt, gaan hij trappelen met zijn voorpootjes, “melk trappelen” noemen ze dat. Hij masseert en stimuleert daarmee de melkuier. En op een gegeven moment laat de teef de melk “schieten” en kan de pup drinken. Zodra het staartje naar achteren gaat, met zo’n stijve kwispel, krijgt hij melk binnen. Dat hoor je dan ook duidelijk aan de klok- (slik-) geluidjes. En als “de slok” weer op is, begint hij weer opnieuw te trappelen totdat hij verzadigd is. En dan laat hij zich vervolgens van “de barkruk” afrollen…….

 Bekijk het maar eens op dit filmpje, en zet het geluid ook aan….

(helaas……het filmpje is niet mee “gemigreerd…..”)

Hier liggen ze dan, alle 7 op een rij. De reutjes hebben een groen en zwart bandje, de teefjes: roze, blauw, oranje, geel en wit/rood (want wit gaat snel op geel lijken na een paar dagen….) Helaas zijn niet alle bandjes goed te zien op deze foto. Wat wel duidelijk is te zien, dat ze een enorme dorst hebben. Moeders melkbar produceert steeds meer, en dit clubje zijn goede afnemers. TARU eet inmiddels weer prima, alleen lukt het ons nog niet om haar op de verse compleet-vleesmaaltijden te krijgen. En dat terwijl ze voorheen stapel was op Rodi, Smuldier of AHV (noem maar op….) Maar als het nu ook maar iets naar pens ruikt, haalt zij haar eigenwijze neus op en wijst het gedecideerd, maar beslist af.. Daar begon ze al mee zo’n dag of twee voor de geboorte van het nest. Ze werd ineens héél kieskeurig in wat ze wel en niet wilde eten. Afijn, het zullen de hormonen wel zijn… Wat ze wel heel lekker vindt, en momenteel graag eet, is hondenvlees die verpakt zit in van die aluminium bakjes. Tja, en wat doe je dan? Je koopt daarvan dan maar een hele tree. Eten is immers belangrijk in deze weken, want moedermelk wordt nu eenmaal niet gemaakt van lucht en water. Ook de karnemelk heeft ze een tijdje laten staan, maar dat lebbert ze inmiddels weer met smaak naar binnen, en vraagt gelijk om meer. Dat krijgt ze dan ook. Is goed voor ‘t zog, zoals ze dat hier zeggen.

Toch heb ik het volste vertrouwen dat ze binnenkort weer haar gewone smaak voor voedsel terug heeft, want ik zag haar gistermiddag ook alweer een appeltje pikken in de tuin. Nee, nog even geduld en dan hebben we onze “wandelende kliko” weer terug….

We kregen deze week zo’n leuke mail van Douwe en Liliane, dat ik besloten heb deze op de weblog te plaatsen. We hopen wel dat Mathieu zijn “schoenrekje” hoog genoeg heeft gemaakt…..:  

“Hier staat de hele week in het teken van de voorbereidingen op de komst van DeDe. De kaart was wel gekocht, maar maandagmiddag zijn de tekeningen in jubelstemming gemaakt en is de kaart geschreven. Vervolgens snel op de fiets om die voor 17u op de bus te doen. We hebben beschuit met – roze- muisjes op.  

Veerle heeft een heel ‘socialisatieschema’ getypt: hoe vaak we waar met DeDe heen moeten om haar te laten wennen (aan geluiden, draaideuren etc.). Mathieu heeft helemaal op eigen initiatief een schoenrekje in elkaar getimmerd van afvalhoutjes, zodat de schoenen (eventjes) hoger staan dan DeDe als pup.

Het is wel goed om nog wat voorbereidingen te kunnen treffen – en inderdaad nog even bewust te genieten van ongebroken nachten.

DeDe is wellicht als naam wennen voor jullie – en zeker niet zo fraai als de Ierse namen. We hebben ooit in China een meisje ontmoet die heel erg geïnteresseerd was in Anne Frank en dat meisje heette DeDe. DeDe is van oorspong een Engelse naam, met de betekenis “vrouw”. En verder “bekt” het wel lekker voor ons nieuw huisgenootje. Tot onze verbazing komt het in de uitgebreide ‘hondennamenlijsten’ niet voor. Zaterdag komt een soul/jazz-zangeres optreden in Helmond, met de naam DeDe (toevallig hè).

Kortom: we leven allemaal erg naar begin oktober toe. Maar voor die tijd wippen we nog binnen bij jullie om Taru en de pups te zien.

 We wensen jullie nog een hele goede verdere ‘kraamtijd’, met hopelijk alleen goed groeiende puppies! En dank je wel voor de berichten, een aantal familieleden en vrienden volgt deze inmiddels met ons.”

De pups zijn nu een week oud, en wat is deze week snel voorbij gegaan. Maar de week die zo leuk begon had ook een akelig dieptepunt…. In de nacht van donderdag op vrijdag is één van de reutjes overleden. We kregen donderdag, in de loop van de avond, al zo’n gevoel dat het niet helemaal goed zat met dit kereltje. Het was vooral zijn ademhaling die ons zorgen begon te baren. Normaal gaan die buikjes lekker op en neer, maar bij hem leek het dat hij er voor moest “werken”. Natuurlijk probeer je dan alle zeilen bij te zetten, maar soms is de natuur harder dan je aankunt, en besef te weer extra hoe kwetsbaar pups zijn in deze fase. Een afschuwelijke ervaring, die door elke fokker wordt gevreesd, maar helaas vaker voorkomt dan je lief is. De hele dag (vrijdag) heb ik met een kater rondgelopen, er ook slecht van geslapen. Je moet dan ook nog mensen teleurstellen met dit bericht. Gelukkig begrepen zij de situatie goed, fokken zelf met Mopsen, en kennen daardoor de risico’s. Maar toch…, en dan moet de knop ook weer omgezet worden, want er liggen nog 7 pups op zorg te wachten. Met deze dametjes en heertjes gaat het tot nu toe uitstekend. Ze groeien goed, een aantal zien de grens van 1 kilo al naderbij komen. Het mooiste is wanneer de pups met 8 á 10 dagen hun geboortegewicht verdubbeld hebben, en zoals het nu lijkt gaat dat redelijk lukken.

Bij een paar pups zijn de hubertus-klauwtjes verwijderd. Een hubertusklauw, ook wel “wolfsklauw” genoemd, is een rudimentaire vijfde teen aan de binnenzijde van de achterpoot. Het zit net boven de voet en bestaat vaak alleen nog uit een nagel en één of enkele teenkootjes zonder normale verbinding met de poot. De nagel kan echter behoorlijk lang worden en in struiken of aan hekwerk blijven haken, met alle verwondingen van dien. Bij de Leonberger is het gebruikelijk dat deze teentjes worden verwijderd. Een drietal pups hadden mazzel. Zij werden zonder deze teentjes geboren…. Ik vraag me telkens weer af wat de pup nu voelt, ze piepen wel maar zijn het schijnbaar ook weer snel vergeten. Toch nemen we geen risico en neemt één van ons moeders mee naar buiten, of naar een ander kamer, want je wilt toch wel graag dat de dierenarts je huis weer verlaat zonder kleerscheuren….

De pups zijn inmiddels al weer 3 dagen oud, en doen het goed. Hun leventje bestaat nu alleen nog uit drinken, slapen, poepen en plassen, en natuurlijk groeien. TARU gedraagt zich als een toegewijde moeder, maar ze moest nog wel leren dat pups niet alleen maar groot worden door likken en schoon wassen, maar ook rustig de tijd moeten krijgen om te kunnen drinken en slapen. Inmiddels gaat dat steeds beter. Alle begin is moeilijk, nietwaar?? Zeker voor een jonge hondenmoeder.

Inmiddels hebben wij alle formulieren ingevuld voor de rasvereniging en voor de aanvraag van de stambomen. Die kunnen vandaag op de bus.

Voor de namen hebben wij onze toevlucht gezocht in het Ierse register. Bij onze kennelnaam “Notus-Me” moeten toch namen komen die er een beetje bij staan, vinden wij. Notus-Me Claas Jan vinden wij niet zo’n succes, om maar een voorbeeld te noemen…. En laten we eerlijk zijn: de meeste stambomen verdwijnen later toch ergens onder in een la. En de pup-kopers zijn vrij in het bedenken van een leuke roepnaam, dus deze namen zijn alleen maar voor het archief.

De reuennamen zijn: Connolly, Callaghan en Conchobhar (tja…hoe spreek je dat nu uit….)

De teefjes krijgen de namen: Corianne, Cayley, Chevonne, Collena en Catelyn.

Wie welke naam krijgt, dat zien we straks wel met het chippen. Zover is het nu nog niet.

Gisteravond heb ik even snel een paar foto’s op de weblog gezet van “het jonge geluk”, want we kregen daar al verzoekjes om. Maar vannacht (de pups slapen net weer met hun volle buikjes) kan ik er wat meer over schrijven, want de bevalling verliep wel weer “des Taru’s….”

Ik had telkens al zo’n voorgevoel dat het zondag zou gaan gebeuren, de 7^e. Waarom? Omdat meestal precies 2 maanden na de dekking de geboorte plaats vindt (kijk maar naar de dek- en geboorte meldingen op de site van de LHCN, en die ervaring hadden wij ook met Zabri) Maar toch vertoonde TARU niet de klassieke voortekens zoals beschreven staat in de boekjes. Maar goed, daar is ze ook een Leonberger voor…. De nacht van zaterdag op zondag heeft ze Henk wel wat uit zijn slaap weten te houden door haar gegraaf in de werpkist. Dat is natuurlijk al een teken.

Haar lichaamstemperatuur was zondagmorgen ook weer licht gestegen. Teken nr. 2. Maar haar eten liet ze nog steeds niet staan, integendeel. Ze at ’s morgens nog met smaak haar bak leeg. Nu, achteraf, weet ik dat dit een Woscany-trekje is….. Wel had ze wat meer onrust in haar lijf, liep regelmatig van buiten naar binnen, en weer naar buiten om in het grind te graven. Maar wat ze eigenlijk wilde? Ze wilde de hondenkamer in, waar ZABRI en DZJANGA nog lagen uit te buiken van hun ochtendhap. En uiteindelijk besloot ze om die deur maar zelf te openen, daar is ze heel handig in….. Die beide dames heeft ze, bij wijze van spreken, eruit gebonjourd en ging vervolgens aan het schuiven met de kussens. Af en toe keek ze nog eventjes om de hoek, om te zien of ik nog steeds in de kamer zat ( ik was bezig met het ontnieten van kranten, daar kun je straks niet genoeg van op voorraad hebben) Op een gegeven moment zei Henk, die ook even om het hoekje keek: “Taru is wel veel aan het likken”. Hij had het nog niet gezegd of we hoorden allebei een hoog piepgeluidje vanuit de hondenkamer, en jawel: de 1^e pup was geboren!!!! Taru had de pup al helemaal schoongelikt, navelstreng afgebeten en placenta verorberd….. Snel met Taru, en pup, naar de kraamkamer: “ons feestje” was begonnen.

Om 13.00 uur was de 1^e pup geboren, en om 16.30 uur pup nr. 6. Taru is met alles vlug, en dit ging dus ook in hoog tempo. Maar een genot om mee te maken. Taru wierp de ene pup na de ander, en reageerde instinctmatig alsof ze al 10 nesten op de wereld had gezet. Maar na pup nr. 6 nam ze rust, en dat mag. Maar toen er na 2 uurtjes nog geen 7^e pup ter wereld was gekomen, en ik meende toch echt nog wel een pup te voelen in haar buik, begon ik mij wat ongerust te maken. Toen toch maar Oxycontin gespoten, maar dat leverde weinig resultaat op. Toen maar onze DA gebeld (zij had zelf dienst) en ik kon gelijk met Taru komen voor een ECHO. De praktijk is 5 minuutjes rijden bij ons vandaan. Op de ECHO was nog duidelijk 1 pup te zien, en mogelijk ook nog een 2^e. Taru kreeg nogmaals Oxycontin toegediend, plus een Calciuminjectie (wil ook nog wel eens helpen) Nog maar net weer thuis kwamen de persweeën al op gang en werd pup nr. 7 geboren, helaas levenloos…. (een teefje) Henk en ik hadden ons al helemaal verzoend met het feit dat het bij 6 pups zou blijven, 3 reutjes en 3 teefjes, en daar waren we dik tevreden mee. Maar zie daar, na een half uurtje kwam er toch weer een springlevende pup ter wereld, en weer een half uur later nog één!! Toen trad de rust weer in. Om 22.30 uur nam ik opnieuw contact op met onze DA, om de resultaten door te geven. Zij stelde voor om nog even weer langs te komen voor een ECHO om te zien of Taru nu echt leeg was, en wij zodoende de nacht rustig konden ingaan. En dat bleek dus het geval. Nu mag Taru zich wijden aan haar taak als trotse moeder van een achtling…. (wordt vervolgd)

Ons C-nest is geboren,

gisteren tussen 13.00 uur en 22.00 uur.

                                       3 reutjes en 5 teefjes.

                                         Dit is één van de acht. 

                                De jonge moeder met haar kroost.