We hadden al een aantal dagen het gevoel dat er iets niet in orde was met DZJANGA, maar konden daar niet goed de vinger achter krijgen. Dat ze ’s morgens geen zin had in haar brokken, ach….zo’n periode heeft ze altijd zo’n twee maanden na de loopsheid, gaat vanzelf weer over. De karnemelk dronk ze wel, een koekje ging er ook wel in, en de vleeshap, ’s avonds, liet ze zich goed smaken. Ze braakte niet, had ook geen diarree.
Vrijdag had ik ook al eens de temperatuur opgenomen: normaal. Maar we bleven het gevoel houden dat ze niet goed in haar vel stak. Ik heb zelfs met de gedachte gespeeld dat ze mogelijk depressief zou kunnen zijn….. Veel aandacht gaat er momenteel uit naar TARU, zelfs ZABRI “zwangert” mee en trekt veel op Taru aan. Voelde Dzjanga zich misschien een beetje als een 5e wiel aan de wagen??
Maar zondag was het mis. Ik rook ’s morgens al zo’n typisch geurtje, wat mij deed denken aan de periode toen ik zelf nog op de OK werkte: een weeïge geur van oud bloed. Dzjanga had wederom geen zin in haar brok, maar ook de karnemelk liet ze ditmaal staan. Wel zocht ze regelmatig de waterbak op, en dat vele drinken verontruste mij. Dus toch maar opnieuw de thermometer gepakt, maar toen ik haar staart optilde schrok ik. Is ze nu alweer loops, dacht ik eerst. Maar toen viel bij mij het kwartje en kon ik die typische geur thuis brengen: bloed met pus vermengd! Een fikse baarmoederontsteking dus, die gelukkig doorgebroken was naar buiten toe. Dat had ook anders kunnen aflopen….. Onze eigen DA had dienst, dus haar gelijk gebeld voor verder overleg. Ze heeft Dzjanga gezien, startte gelijk met antibiotica en Uterus Tonicum. En gaf ons in overweging wat te doen: met antibiotica de ontsteking bestrijden, of steriliseren. We mochten daar rustig even over nadenken, want acuut ingrijpen was niet nodig. Koorts had Dzjanga nauwelijks (de temp. is niet boven de 39,2 °C geweest) en de Uterus Tonicum deed zijn werk goed. De vieze prut liep er in straaltjes uit…..Wat was ik blij met onze plavuizen én de lambrisering, want als ik weer met de dweil aan kwam lopen begon Dzjanga ook nog te kwispelen…., de grapjas. Je zult maar behang op de muren hebben….
Afijn, na wijs beraad hebben we besloten om de baarmoeder te laten verwijderen, en vanmorgen om 8.00 uur ging ze “onder het mes”. Ze heeft alles goed doorstaan, en zich gedragen als een voorbeeldige patiënt. Om 16.30 uur mocht ik haar weer ophalen. Zabri en Taru waren ook weer blij dat ze terug was (Taru had haar echt gemist, en wilde vanmorgen eerst niet eten. Later wel gelukkig….) Maar ze hebben Dzjanga wel met rust gelaten. Instinctief voelen ze dat aan, schijnbaar.
En nu maar hopen op een voorspoedig herstel.
