Vandaag is het dan gelukt:

TARU is gedekt door Umberto.

Vanmorgen stond de stand op 8.7……(slik) De progesteron was dus goed doorgestegen. Van onze DA kregen we het advies om morgen de reu op te zoeken voor een dekking. Maar Wil gaf ons het advies om het vandaag eens te proberen. En Anja en Bert hadden dezelfde mening. Ze reden inmiddels weer op Nederlandse bodem, en zouden rond 13.00 uur thuis zijn. “Ach ja”, dachten wij toen: “Achterveld ligt niet aan het eind van de wereld (maar 1½ uur rijden bij ons vandaan) dus waarom niet?”

Tegen 15.00 uur waren we dan bij Anja en Bert, en aan Umberto was niet te merken dat hij al een hele rit achter de rug had, hij had er wel zin in!! Maar nee, TARU bleek nog niet helemaal zo ver te zijn.

Maar het waren geen verloren uurtjes, integendeel. Wij hebben wat bij kunnen praten en Taru heeft kennis kunnen maken met Umberto, en wij hebben gezien hoe hij zich gedraagt in zijn eigen omgeving: vriendelijk, vrij, onbevangen en open in contact, en niet vies van knuffelen en kroelen. Volgens Anja en Bert is Umberto “een watje”…  Nou, dat vinden wij helemaal niet erg. Per slot willen de meeste mensen gewoon een leuke huishond, en vooral mensen die geen of niet zoveel ervaring hebben met honden moet je niet gelijk opschepen met een pittige teef of reu. Nee, wij vinden het wel goed zo.

Morgenvroeg reizen we weer af naar Achterveld, en wie weet…..