Welkom op onze OUDE Web-log
over
het wel en wee
van onze
Leonbergse Honden
Schrijf ook eens in ons gastenboek!!! Alvast bedankt.
De foto’s in de blogs kunt U vergroten door erop te klikken.
>>>Heeft U bezwaar tegen de publicatie van een bericht/foto??<<<
Laat ons dit weten en wij verwijderen dit direct.
De pups zijn nu een week oud, en wat is deze week snel voorbij gegaan. Maar de week die zo leuk begon had ook een akelig dieptepunt…. In de nacht van donderdag op vrijdag is één van de reutjes overleden. We kregen donderdag, in de loop van de avond, al zo’n gevoel dat het niet helemaal goed zat met dit kereltje. Het was vooral zijn ademhaling die ons zorgen begon te baren. Normaal gaan die buikjes lekker op en neer, maar bij hem leek het dat hij er voor moest “werken”. Natuurlijk probeer je dan alle zeilen bij te zetten, maar soms is de natuur harder dan je aankunt, en besef te weer extra hoe kwetsbaar pups zijn in deze fase. Een afschuwelijke ervaring, die door elke fokker wordt gevreesd, maar helaas vaker voorkomt dan je lief is. De hele dag (vrijdag) heb ik met een kater rondgelopen, er ook slecht van geslapen. Je moet dan ook nog mensen teleurstellen met dit bericht. Gelukkig begrepen zij de situatie goed, fokken zelf met Mopsen, en kennen daardoor de risico’s. Maar toch…, en dan moet de knop ook weer omgezet worden, want er liggen nog 7 pups op zorg te wachten. Met deze dametjes en heertjes gaat het tot nu toe uitstekend. Ze groeien goed, een aantal zien de grens van 1 kilo al naderbij komen. Het mooiste is wanneer de pups met 8 á 10 dagen hun geboortegewicht verdubbeld hebben, en zoals het nu lijkt gaat dat redelijk lukken.
Bij een paar pups zijn de hubertus-klauwtjes verwijderd. Een hubertusklauw, ook wel “wolfsklauw” genoemd, is een rudimentaire vijfde teen aan de binnenzijde van de achterpoot. Het zit net boven de voet en bestaat vaak alleen nog uit een nagel en één of enkele teenkootjes zonder normale verbinding met de poot. De nagel kan echter behoorlijk lang worden en in struiken of aan hekwerk blijven haken, met alle verwondingen van dien. Bij de Leonberger is het gebruikelijk dat deze teentjes worden verwijderd. Een drietal pups hadden mazzel. Zij werden zonder deze teentjes geboren…. Ik vraag me telkens weer af wat de pup nu voelt, ze piepen wel maar zijn het schijnbaar ook weer snel vergeten. Toch nemen we geen risico en neemt één van ons moeders mee naar buiten, of naar een ander kamer, want je wilt toch wel graag dat de dierenarts je huis weer verlaat zonder kleerscheuren….
De pups zijn inmiddels al weer 3 dagen oud, en doen het goed. Hun leventje bestaat nu alleen nog uit drinken, slapen, poepen en plassen, en natuurlijk groeien. TARU gedraagt zich als een toegewijde moeder, maar ze moest nog wel leren dat pups niet alleen maar groot worden door likken en schoon wassen, maar ook rustig de tijd moeten krijgen om te kunnen drinken en slapen. Inmiddels gaat dat steeds beter. Alle begin is moeilijk, nietwaar?? Zeker voor een jonge hondenmoeder.
Inmiddels hebben wij alle formulieren ingevuld voor de rasvereniging en voor de aanvraag van de stambomen. Die kunnen vandaag op de bus.
Voor de namen hebben wij onze toevlucht gezocht in het Ierse register. Bij onze kennelnaam “Notus-Me” moeten toch namen komen die er een beetje bij staan, vinden wij. Notus-Me Claas Jan vinden wij niet zo’n succes, om maar een voorbeeld te noemen…. En laten we eerlijk zijn: de meeste stambomen verdwijnen later toch ergens onder in een la. En de pup-kopers zijn vrij in het bedenken van een leuke roepnaam, dus deze namen zijn alleen maar voor het archief.
De reuennamen zijn: Connolly, Callaghan en Conchobhar (tja…hoe spreek je dat nu uit….)
De teefjes krijgen de namen: Corianne, Cayley, Chevonne, Collena en Catelyn.
Wie welke naam krijgt, dat zien we straks wel met het chippen. Zover is het nu nog niet.
Annemie schreef ons:
“Wat geweldig dat er weer pups bij jullie geboren zijn, van harte gefeliciteerd zowel voor jullie als voor TARU.
Vanmorgen op jullie website gekeken, wat schattig weer.
Wij kunnen bijna niet meer wachten, om weer zo’n kleine ukkie in huis te hebben. Ik ben benieuwd hoe onze Lofthus erop gaat reageren.
Ook fijn om te lezen dat het gelukkig weer beter gaat met DZJANGA.
Wij zijn inmiddels weer terug van onze vakantie, met Lofthus, in de Belgische Ardennen, wat onze Lofthus geweldig vond. Hij had ongeveer 5000m² tot zijn beschikking, welke totaal omheind was, en hij mocht natuurlijk weer overal mee naar toe. Ook hebben we verschillende mooie wandelingen met hem gemaakt, helaas was het weer niet zo geweldig, maar we hebben toch genoten.
Onze Lofthus dacht bij thuiskomst dat hij nog op vakantie was. Hij liep Leo of mij steeds achterna, en wilde weer samen overal naar toe. Gelukkig hadden we nog een week, zodat we ook nog met onze Lofthus naar Den Bosch zijn geweest. Waarbij Leo zei dat, als hij voor iedere persoon die naar onze Lofthus keek, of er iets over zei, of naar toe liep, en hij daar dan 1 euro voor vroeg, dat onze vakantie dan weer terugbetaald was (beetje overdrijven mag….)”
Gisteravond heb ik even snel een paar foto’s op de weblog gezet van “het jonge geluk”, want we kregen daar al verzoekjes om. Maar vannacht (de pups slapen net weer met hun volle buikjes) kan ik er wat meer over schrijven, want de bevalling verliep wel weer “des Taru’s….”
Ik had telkens al zo’n voorgevoel dat het zondag zou gaan gebeuren, de 7e. Waarom? Omdat meestal precies 2 maanden na de dekking de geboorte plaats vindt (kijk maar naar de dek- en geboorte meldingen op de site van de LHCN, en die ervaring hadden wij ook met Zabri) Maar toch vertoonde TARU niet de klassieke voortekens zoals beschreven staat in de boekjes. Maar goed, daar is ze ook een Leonberger voor…. De nacht van zaterdag op zondag heeft ze Henk wel wat uit zijn slaap weten te houden door haar gegraaf in de werpkist. Dat is natuurlijk al een teken.
Haar lichaamstemperatuur was zondagmorgen ook weer licht gestegen. Teken nr. 2. Maar haar eten liet ze nog steeds niet staan, integendeel. Ze at ’s morgens nog met smaak haar bak leeg. Nu, achteraf, weet ik dat dit een Woscany-trekje is….. Wel had ze wat meer onrust in haar lijf, liep regelmatig van buiten naar binnen, en weer naar buiten om in het grind te graven. Maar wat ze eigenlijk wilde? Ze wilde de hondenkamer in, waar ZABRI en DZJANGA nog lagen uit te buiken van hun ochtendhap. En uiteindelijk besloot ze om die deur maar zelf te openen, daar is ze heel handig in….. Die beide dames heeft ze, bij wijze van spreken, eruit gebonjourd en ging vervolgens aan het schuiven met de kussens. Af en toe keek ze nog eventjes om de hoek, om te zien of ik nog steeds in de kamer zat ( ik was bezig met het ontnieten van kranten, daar kun je straks niet genoeg van op voorraad hebben) Op een gegeven moment zei Henk, die ook even om het hoekje keek: “Taru is wel veel aan het likken”. Hij had het nog niet gezegd of we hoorden allebei een hoog piepgeluidje vanuit de hondenkamer, en jawel: de 1e pup was geboren!!!! Taru had de pup al helemaal schoongelikt, navelstreng afgebeten en placenta verorberd….. Snel met Taru, en pup, naar de kraamkamer: “ons feestje” was begonnen.
Om 13.00 uur was de 1e pup geboren, en om 16.30 uur pup nr. 6. Taru is met alles vlug, en dit ging dus ook in hoog tempo. Maar een genot om mee te maken. Taru wierp de ene pup na de ander, en reageerde instinctmatig alsof ze al 10 nesten op de wereld had gezet. Maar na pup nr. 6 nam ze rust, en dat mag. Maar toen er na 2 uurtjes nog geen 7e pup ter wereld was gekomen, en ik meende toch echt nog wel een pup te voelen in haar buik, begon ik mij wat ongerust te maken. Toen toch maar Oxycontin gespoten, maar dat leverde weinig resultaat op. Toen maar onze DA gebeld (zij had zelf dienst) en ik kon gelijk met Taru komen voor een ECHO. De praktijk is 5 minuutjes rijden bij ons vandaan. Op de ECHO was nog duidelijk 1 pup te zien, en mogelijk ook nog een 2e. Taru kreeg nogmaals Oxycontin toegediend, plus een Calciuminjectie (wil ook nog wel eens helpen) Nog maar net weer thuis kwamen de persweeën al op gang en werd pup nr. 7 geboren, helaas levenloos…. (een teefje) Henk en ik hadden ons al helemaal verzoend met het feit dat het bij 6 pups zou blijven, 3 reutjes en 3 teefjes, en daar waren we dik tevreden mee. Maar zie daar, na een half uurtje kwam er toch weer een springlevende pup ter wereld, en weer een half uur later nog één!! Toen trad de rust weer in. Om 22.30 uur nam ik opnieuw contact op met onze DA, om de resultaten door te geven. Zij stelde voor om nog even weer langs te komen voor een ECHO om te zien of Taru nu echt leeg was, en wij zodoende de nacht rustig konden ingaan. En dat bleek dus het geval. Nu mag Taru zich wijden aan haar taak als trotse moeder van een achtling…. (wordt vervolgd)
Ons C-nest is geboren,
gisteren tussen 13.00 uur en 22.00 uur.
3 reutjes en 5 teefjes.
Dit is één van de acht.
De jonge moeder met haar kroost.
Met TARU verloopt alles nog rustig. Inmiddels is ze haar slanke lijn wel kwijt, en heeft ze de bijnaam “Dikkertje Dap” gekregen. Maar verder heeft ze nog geen flauwe notie van wat haar te wachten staat. Ze geniet uiteraard van al die lekkere hapjes die ze extra krijgt (ze staat nu op 4 vleesmaaltijden per dag) Jippie!!! En de aandacht die ze krijgt van de aspirant puppy-kopers vindt ze ook helemaal het einde. Maar verder heeft ze deze week, met stijgende verbazing, onze activiteiten gadegeslagen…. En uiteraard heel nieuwsgierig alles bekeken en besnuffeld op de kraamkamer. Daar slaapt ze nu inmiddels ook, en dat zal toch ook wennen zijn geweest met zo’n snurkende baas naast je…..
Afijn, wij zijn er klaar voor, nu TARU nog. Maar tot op heden eet ze nog steeds, en ligt ze tussendoor nog heerlijk rustig te maffen. Wel heeft ze de laatste dagen de nodige graafneigingen in het grind…..
Vanaf vandaag houden we onze deur voorlopig gesloten voor onbekenden. Gistermiddag hebben we nog puppy-kopers ontvangen, maar vanaf nu staat hier alles in het teken van Rust, Reinheid & Regelmaat. We laten haar ook niet meer alleen, alles is nu gericht op de naderende bevalling.
Met DZJANGA gaat het inmiddels weer een stuk beter. Afgelopen dinsdag had ze nog niet zoveel zin in eten, hoewel…. Een paar stukjes brood met leverpastei, een hard gekookt eitje… jammiejammie… Maar vanaf woensdag begon ze weer te eten. Echter vanmorgen had ze nog niet zo veel trek in haar brokken, keek mij ook wat vragend aan, want ze was de laatste dagen alleen maar vlees gewend…. Dit slaan we dus maar op onder het kopje “verwend”.
Gisteren hebben we haar broek en staart even flink onder handen genomen met een lauwwarm sopje groene zeep. We waren nu wel blij dat we ooit een buitendouche (met koud én warm water) hebben aangelegd, want zó vaak wassen wij onze honden niet. Maar nu was het een kwestie van lekker spoelen, die hap, zonder gespetter in onze eigen badkamer….. Haar broek en staart zien er nu weer ordentelijk schoon uit.
Ook hebben we, tot nu toe, geen gebruik hoeven maken van zo’n “lampenkap” rond haar nek, of een oud T-shirt. Ze laat de operatiewond keurig met rust.
Vanuit België kregen we een aantal leuke foto’s van Gishy en haar huisgenoot Branco. Het gaat goed met Gishy. Monique en Jan genieten elke dag van haar (lees ook hun reactie bij “B-nest 4 jaar”)
Ons valt de sterke gelijkenis op met ZABRI. Echt een dochter van haar moeder, zullen we maar zeggen.
We hadden al een aantal dagen het gevoel dat er iets niet in orde was met DZJANGA, maar konden daar niet goed de vinger achter krijgen. Dat ze ’s morgens geen zin had in haar brokken, ach….zo’n periode heeft ze altijd zo’n twee maanden na de loopsheid, gaat vanzelf weer over. De karnemelk dronk ze wel, een koekje ging er ook wel in, en de vleeshap, ’s avonds, liet ze zich goed smaken. Ze braakte niet, had ook geen diarree.
Vrijdag had ik ook al eens de temperatuur opgenomen: normaal. Maar we bleven het gevoel houden dat ze niet goed in haar vel stak. Ik heb zelfs met de gedachte gespeeld dat ze mogelijk depressief zou kunnen zijn….. Veel aandacht gaat er momenteel uit naar TARU, zelfs ZABRI “zwangert” mee en trekt veel op Taru aan. Voelde Dzjanga zich misschien een beetje als een 5e wiel aan de wagen??
Maar zondag was het mis. Ik rook ’s morgens al zo’n typisch geurtje, wat mij deed denken aan de periode toen ik zelf nog op de OK werkte: een weeïge geur van oud bloed. Dzjanga had wederom geen zin in haar brok, maar ook de karnemelk liet ze ditmaal staan. Wel zocht ze regelmatig de waterbak op, en dat vele drinken verontruste mij. Dus toch maar opnieuw de thermometer gepakt, maar toen ik haar staart optilde schrok ik. Is ze nu alweer loops, dacht ik eerst. Maar toen viel bij mij het kwartje en kon ik die typische geur thuis brengen: bloed met pus vermengd! Een fikse baarmoederontsteking dus, die gelukkig doorgebroken was naar buiten toe. Dat had ook anders kunnen aflopen….. Onze eigen DA had dienst, dus haar gelijk gebeld voor verder overleg. Ze heeft Dzjanga gezien, startte gelijk met antibiotica en Uterus Tonicum. En gaf ons in overweging wat te doen: met antibiotica de ontsteking bestrijden, of steriliseren. We mochten daar rustig even over nadenken, want acuut ingrijpen was niet nodig. Koorts had Dzjanga nauwelijks (de temp. is niet boven de 39,2 °C geweest) en de Uterus Tonicum deed zijn werk goed. De vieze prut liep er in straaltjes uit…..Wat was ik blij met onze plavuizen én de lambrisering, want als ik weer met de dweil aan kwam lopen begon Dzjanga ook nog te kwispelen…., de grapjas. Je zult maar behang op de muren hebben….
Afijn, na wijs beraad hebben we besloten om de baarmoeder te laten verwijderen, en vanmorgen om 8.00 uur ging ze “onder het mes”. Ze heeft alles goed doorstaan, en zich gedragen als een voorbeeldige patiënt. Om 16.30 uur mocht ik haar weer ophalen. Zabri en Taru waren ook weer blij dat ze terug was (Taru had haar echt gemist, en wilde vanmorgen eerst niet eten. Later wel gelukkig….) Maar ze hebben Dzjanga wel met rust gelaten. Instinctief voelen ze dat aan, schijnbaar.
En nu maar hopen op een voorspoedig herstel.
©2003 - 2012 Weblog.nl is onderdeel van Sanoma Media Netherlands groep.